In januari 1985 opent Lesbisch Archief Nijmegen haar deuren in homohuis Villa Lila, waar LAN samenwoont met andere Nijmeegse Regenboog organisaties. LANijmegen organiseert er debatten, tentoonstellingen, lezingen, feesten. Belangrijke motivatie bij de activiteiten was het op een trotse manier naar buiten brengen van de lesbische geschiedenis en lesbische cultuur.

Mateloos

Er was in die tijd erg weinig te vinden over lesbische geschiedenis of lesbische cultuur. Het antwoord van de lesbisch archieven was: ALLES is van belang. Ook LAN verzamelde MATELOOS. De archiefruimte in Villa Lila vulde zich met boeken, tijdschriften, affiches, flyers, foto’s, buttons, ansichtkaarten en stickers, ook met beeldende kunst, grammofoonplaten, plakboeken en dagboeken. TV- en radioprogramma’s werden opgenomen en afgespeeld tijdens bijeenkomsten; copyright issues nog niet overdacht. Zelfs [gedragen] kleding, zakdoeken, breiwerk, rugzakjes, handtassen en andere memorabilia kregen een plek, als het maar door een pot was gemaakt of aangeraakt.

Voor wie?

Judith Schuyf schreef er in 1983 een artikel over*. Schuyf was in principe wel voor deze manier van verzamelen, maar schrijft ook: “Alles verzamelen zal echter spoedig tot onoverkomelijke ruimteproblemen lijden. Daarnaast is de vraag: voor wie verzamel je?“ Ze concludeerde dat volgende generaties maar een oordeel moesten vellen.

Vallen en opstaan

Zoals bij de meeste emancipatiebewegingen, was LAN afhankelijk van vrijwilligers. Er moest regelmatig subsidie worden aangevraagd, nieuw materiaal in de database worden gezet en er werd vergaderd en vergaderd. De collectie naar buiten brengen in nieuwsbrieven, tijdens expo's of activiteiten was core business. Bezoek ontvangen, informatievragen beantwoorden en meedenken was deel van het werk, maar vergt een mate van dienstbaarheid die je niet altijd [gratis] op kunt brengen. De werkdruk was hoog. De onderlinge samenwerking liep soms stroef. Vrijwilligers gingen en kwamen. Inwerken kostte veel tijd. Andere lesbisch archieven liepen tegen dezelfde uitdagingen aan.

Daar kwam voor Lesbisch Archief Nijmegen het omgaan met een rigoreuze huurbaas bij. Die besloot dat het tijd was Villa Lila om te gooien en LAN in verhouding tot de andere gebruikers teveel ruimte innam. LAN kon er niet veel tegenin brengen. De collectie werd begin 2005 door het Villa-beheer en de andere gebruikers verhuisd.

Door elkaar gegooid eindigde het materiaal in een soort van bezemkast. Van deze ruwe ingreep heeft het huidige LAN nog steeds last. De jaren daarna hield een aantal stugge doorzetters het fort staande. Er was een interim / 'single woman' bestuur [dank Betty!]. LAN was maar een paar uur per week bereikbaar, had wel een website en verstuurde nog steeds een nieuwsbrief.

In 2010 waren er in Nederland nog drie plekken waar lesbische cultuur en lesbische geschiedenis verzameld werd: Anna Blamanhuis Leeuwarden, IHLIA Amsterdam en Lesbisch Archief Nijmegen. Andere lesbisch archieven waren verdwenen of in groter verband opgegaan.
Villa Lila was nu zelf in de problemen, het pand moest in 2011 verkocht worden. COC Nijmegen en Dito stonden min of meer op straat en vertrokken naar een tijdelijk onderkomen in kraakpand de Grote Broek. LAN hield het eerder voor gezien en verhuisde in 2010 de mateloos verzamelde collectie vanuit de bezemkast naar een woonhuis in de Nijmeegse wijk Bottendaal.